این مجموعه چهار جلدی، مسیر تاریخنگاری ادبیات جهان را در موازی
با تاریخ ایران، از بنیادهای شفاهی دوران باستان تا موانع نهادی مدرن در شعرشناسی تطبیقی، مورد پرسش قرار میدهد. این پروژه
»جهان فارسیمآب« را به عنوان یک فرآیند فراملی و جهانشمول تعریف میکند که برای هزار سال به عنوان زبان مشترک جهانی
عمل کرده است. جلد اول به تقابل مدل »دولت-شهر« ایالمی با مدلهای امپراتوری هخامنشی و تحلیل الگا دیویدسن از »باز-اجرای«
شفاهی میپردازد. جلد دوم مجمعالجزایر فرهنگی قرون وسطی و میراث ساختاری شاهنامه در اقتباسهای جنوب آسیا مانند
»اکبرنامه« را بررسی میکند. جلد سوم به نقد اسطوره »بازگشت ادبی« میپردازد که با طرد »سبک هندی« به عنوان سبکی
منحط، یک زبان جهانی را ملیسازی کرد. جلد چهارم به »مرکزیت فارسی-شیعی« مدرن، تأثیر انقالب فرهنگی در دانشگاه عالمه
طباطبایی و واقعیت ملموس »استعمار داخلی« میپردازد که در طرحهایی مانند »تست بسندگی زبان فارسی« برای کودکان
.غیرفارسیزبان تجلی یافته است
